tag:blogger.com,1999:blog-101869542011-04-21T21:37:57.052+03:00Η ζωή μέσα από τα μάτια μου και τα δάχτυλά μου. Ίσως και από τα αυτιά μου καμια φορά...nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1121550788360289822005-07-17T00:41:00.000+03:002005-07-17T00:53:08.366+03:00Είμαι επιτέλους πίσω, μετά από μεγάλη απουσία στο χώρο της μπλογκόσφαιρας... Δεν ξέρω όμως αν θα σας κάνω παρέα για πολύ καιρό ακόμα<br /><br />Κάποια στιγμή που λέτε, απλώς έχασα το ενδιαφέρον μου να μιλάω για ασυναρτησίες και ανούσια πράγματα που έγγραφα κατα καιρούς σε αυτό το ταλαίπωρο μπλόγκ που με ανέχτηκε τόσο καιρό. Ήταν και η έλλειψη χρόνο με την εξεταστική και με τη δουλειά μετά και το γλυκό ήρθε και έδεσε... Γενικά πολύ λίγος χρόνος για να ασχοληθώ γενικά με μπλόγκς. Αφού να φανταστείτε δεν είχα χρόνο καν να διαβάζω εσάς τους πολυαγαπημένους μου συμπλόγκερς... Λυπάμαι που το λέω αυτό αλλά είναι η πικρή αλήθεια..... :(<br /><br />Γενικά είμαι σε μια φάση αλλαγής στη ζωή μου... Η οποία αλλαγή μου αρέσει πάρα πολύ όμως. Μπορώ και εκφράζομαι πιο εύκολα και έτσι μπορώ να λέω αυτά που θέλω σε αυτούς που είναι κοντά μου. Έτσι δεν νιώθω την ανάγκη να τα γράψω στο βουβό μου, τις περισσότερες φορές, μπλόγκ.<br /><br />Σήμερα κατάφερα να βρώ λιγάκι χρόνο για να σας πω αυτά σε όσους απλά σας ενδιαφέρει, απλώς να ξέρετε οτι είμαι πολύ καλά και ελπίζω ο τίτλος να μην σας προδιάθεσε αρνητικά... απλώς ήταν ο τίτλος του τραγουδιού που άκουγα όταν άρχισα να γράφω.<br /><br />Δεν σας λέω αντίο, ίσως κάποια στιγμή θελήσω να μιλήσω. Ελπίζω τότε να είμαι κοντά σε κάποιον που θα με καταλάβει ή κοντά σε ένα ΨΙ για να έρθω στον δικό μου κόσμο ξανά... Σας εύχομαι ένα καλό καλοκαίρι και να πορεύσετε στη ζωή σας ήρεμα και αρμονικά... μέχρι να τα ξαναπούμε<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-112155078836028982?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1119385588717755922005-06-21T23:25:00.000+03:002005-06-21T23:26:28.720+03:00Έτσι για αλλαγή και να δείξω οτι ζώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111938558871775592?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1118231812107970142005-06-08T14:18:00.000+03:002005-06-08T23:57:20.370+03:00Η σε ελληνική μετάφραση:<br /><br />-Σαν βγείς στον πηγεμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος<br /><br />Είναι ο τίτλος ενός καταπληκτικού κομματιού των Faithless, πολυαγαπημένου μου σχήματος, τους οποίους είχα την ευτυχία να δω από κοντά εχθές το βράδυ.<br />Εχθές λοιπόν διαπίστωσα πόσο απαίσιο κοινό έχει η πόλη της Θεσσαλονίκης σε διάφορες εκδηλώσεις και συναυλίες, ακόμα και όταν πρόκειτε για μεγάλα ονόματα. Και αυτό γιατί εχθές ήταν πραγματικά η πρώτη φορά που δεν ντράπηκα που ήμουν 'κοινό Θεσσαλονίκης'. Ήταν το καλύτερο κοινό που είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω.<br /><br />Και τα λέω όλα αυτά γιατί λίγες ώρες πριν τη συναυλία αναρωτιώμουν πως και έρχονται κάθε χρόνο αυτοί οι ρημαδιασμένοι οι Faithless... δεν απελπίστηκαν ακόμα?<br /><br />Λοιπόν, αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια για την υπέροχη μουσική και σκηνική παρουσία (ειδικά ο Maxi Jazz τα έδωσε όλα εχθές). Αν και οι φωνές του κοινού 'We want more' τελικά δεν εισακούστηκαν για δεύτερη φορά, τους συγχωρώ. Μονάχα 1,5 ώρα κράτησε η όλη 'φάση' ενώ άργησαν μια ολόκληρη ώρα να εμφανιστούν...<br /><br />Φίλοι αθηναίοι, όσοι το σκέφτεστε, σταματήστε. Να πάτε, το αξίζουν... σήμερα είναι κάτω. Και είναι 7<br /><br />I got it sleepin' rough on the streets in the rain<br />I got it learning to share my people's pain<br />I got it makin' flowers, growin' hearts of stone<br />I got it 'cause I always took the long way home<br />I got it sleepin' rough on the streets in the rain<br />I got it learning to share my people's pain<br />I got it makin' flowers, growin' hearts of stone<br /><br />I choose the long way...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111823181210797014?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1117322580175656392005-05-29T02:18:00.000+03:002005-05-29T02:23:00.180+03:00Καθώς έκανα την καθημερινή μου βόλτα στα blogs των αγαπημένων φίλων μου, παρατήρησα μια μείωση των νέων posts σήμερα. Το παρατηρώ γενικά κάθε σαββατοκύριακο...<br /><br />Μάλλον απλώς μαζεύουμε τις εμπειρίες μας από αυτά που γίνονται τα σαββατοκύριακα και τα κάνουμε ιστορίες στα μάτια των αλλονών...<br /><br />Γι' αυτό δεν έχω συχνά τίποτε να πω, επειδή τα σαββατοκύριακά μου είναι ώρες περισυλλογής, χαλάρωσης, κοινώς ώρες που δεν κάνω και τίποτε το σπουδαίο.<br /><br />Τα λέμε από δευτέρα παίδες :) happy weekend<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111732258017565639?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1116966244017249972005-05-24T22:50:00.000+03:002005-05-24T23:24:59.793+03:00Τις τελευταίες μέρες είμαι πολύ κουρασμένος για να γράψω οτιδήποτε... σήμερα, ενώ τρώω ένα μικρό προφιτερόλ γράφω αυτές τις γραμμές σκεφτόμενος οτι τελευταία κουράζομαι πολύ με τη σχολή και τις υπόλοιπες ασχολείες μου.<br />Το επιζητώ, θέλω να γυρίζω σπίτι και να είμαι κομμάτια από μια γεμάτη μέρα. Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι πολύ γιατί μου αρέσει να ζω και να περνάω πολλές ώρες κάνοντας πράγματα που μου αρέσουν. Δεν μου αρέσει να πολυκάθομαι στον υπολογιστή γιατί χάνω πολλές φορές χρόνο ψάχνοντας αδιάφορα πράγματα τα οποία δεν με πολυενδιαφέρουν.<br />Και σκέφτομαι (ναι το κάνω και αυτό που και πού): αξίζει? Αξίζει να επιστρέφω σπίτι κομμάτια?<br /><br />Το χιλιοπροτιμώ ξέρεις, απ'το να θέλω να κάνω την 'βάρδιά' μου και σαν αγγαρία να βιάζομαι πότε θα κάνει διάλλειμα, να προσπαθώ να κλέψω χρόνο για να λιώσω. Μου δίνει νόημα στη ζωή το νούμερο μηδέν. Μηδέν χρόνος χωρίς να ξέρω τι να κάνω, μηδέν λούφα, μηδέν ανορεξία... Ίσως όμως και το μηδέν να είναι υπερβολικό. Μου αρέσει παρ' όλ' αυτά...<br /><br />Και όλ' αυτά παράλληλα με την συζήτηση για το θείο Θεό. Αν είναι αυτουνού τελικά επιλογή οι επιλογές στις ζωές μας... εγώ πάντως επέμενα οτι δεν είναι... δεν τον νοιάζει (νομίζω)... δεν με νοιάζει αν τον νοιάζει (σίγουρα). Σας καληνυχτίζω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111696624401724997?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1116659176962984442005-05-21T09:55:00.000+03:002005-05-21T10:06:16.966+03:00Ο αδερφός μου έχει 1,5 εβδομάδα που έφυγε να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα. Υπηρετεί Αυλώνα και αύριο θα πάμε επίσκεψη να τον δούμε με τους γονείς. Είναι μακρύ ταξίδι γι' αυτό θα του πάμε πράγματα γιατί δεν είναι εύκολο να ξαναπάμε. Αυτή είναι λοιπόν η λίστα που ετοίμασα από πράγματα που μου ζήτησε:<br /><br />Βερνίκι για παπούτσια (λογικά για τις αρβύλες)<br />Φακελάκια Καφέ (για ώρες emergency)<br />Πολλά 50λεπτα (έχει ηλεκτρονικά κτλ)<br />Mp3 player με cd γραμμένα (αυτό έλειπε, να τα θέλει άδεια)<br />Hackers και Mona Lisa Overdrive (2 από τα αγαπημένα του βιβλία)<br />Γραμμική και Αναλυτική Γεωμετρία (2 από τα μη αγαπημένα του βιβλία :))<br />Συραπτικό με συνδετιράκια (μην ρωτάτε)<br />Συνδετήρες (???)<br />και τέλος Κολλητική Ταινία Χοντρή (δεν ξέρω ποιόν θέλει να βασανίσει).<br /><br />Φεύγω τώρα γιατί πρέπει μέχρι αύριο στις 6 το πρωί να τα έχω έτοιμα... Αν έχετε τίποτε να προτίνετε, μη διστάσετε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111665917696298444?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1116658340231729142005-05-21T09:24:00.000+03:002005-05-21T09:55:19.476+03:00And here's to you Mrs. Robinson,<br />Jesus loves you more than you will know...<br /><br />Εχθές το πρωί, μετά το μάθημα και τις ατελείωτες συζητήσεις με έναν καθηγητή μου, αποφάσισα να πάω να ψάξω στην αγορά για 2-3 πράγματα που ήθελα για την αγαπημένη μου, κοινώς να κάνω ψώνια. Δεν είμαι τύπος που του αρέσει να είναι τυλιγμένος με την τελευταία λέξη της μόδας, γι' αυτό και δεν μου άρεσε ποτέ να ψάχνω με τις ώρες ρούχα σε μαγαζιά κτλ. Όμως για πράγματα που πραγματικά μου αρέσουν, μπορεί και να γυρίσω εφτά φορές όλη την αγορά μέχρι να αποφασίσω...<br /><br />Εθχές λοιπόν, μετά την επίσκεψή μου στο Δρόμο του Τσαγιού και αφού έφυγα με 2 γεμάτες σακούλες, διαπίστωσα πως ο καλύτερος τρόπος για να γυρίσεις την πόλη είναι με μια σακούλα ψώνια στο χέρι και ανέμελο περπάτημα κοιτώντας βιτρίνες και προσπαθώντας να αποφασίσεις τι θέλεις τελικά να αγοράσεις.<br /><br /><img src="http://www.gourmed.gr/_data/images/sponsors/dromostsagiou.gif" /><br /><br />Είδα κόσμο με σακούλες από ψώνια με απαραίτητο αξεσουάρ ένα ζευγάρι γυαλιών ηλίου (τα δικά μου κάνουν ακόμα διακοπές στην κρήτη). Άνθρωποι που εμπιστεύονται το γούστο τους, ή που φέρνουν έναν ακόμα το πολύ μαζί για ερωτήσεις του στύλ: Τι νομίζεις?. Κόσμος που προτιμάει μικρά μαγαζάκια σε παράδρομους ή πεζόδρομους, γιατί έχει πιο πολύ σκιά και ησυχία. Δυστυχώς η βόλτα μου τελείωσε νωρίς, όταν με πήρε η μάνα μου και με ενημέρωσε οτι κλειδώθηκε έξω από το σπίτι...<br /><br />Να πάρει και πάνω που άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα. Τελευταία φορά που μπόρεσα να κάνω shoping therapy ήταν πίσω στο 2003 στην πανέμορφη κύπρο. Ελπίζω να μην χρειαστεί να περιμένω άλλα 2 χρόνια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111665834023172914?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1115818422043070972005-05-11T16:09:00.000+03:002005-05-11T16:33:42.090+03:00Λέγεται, οτι ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκε για τη βαρύτητα δεν ήταν ο γνωστός σε όλους μας Newton αλλά ένας χασάπης, αρχαίος έλληνας (κατέχουμε όλες τις πρωτιές τελικά), που έζησε το 4ο αιώνα π.Χ. περίπου...<br /><br />Η ιστορία λέει, οτι ο νόμος της βαρύτητας πήρε μορφή αστραπιαία στο μυαλό του εφυέστατου χασάπη την ώρα που προσγειώθηκε πάνω στο κεφάλι του μαύρο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Anvil">αμόνι</a>, κάτω από αδιευκρίνηστες ακόμη συνθήκες (το αρχαίο κείμενο παρουσιάζει ένα μικρό κενό, μάλλον από κάποιο κάψιμο στο πέρασμα του χρόνου). Υπάρχουν ενδείξεις οτι το αμόνι υλοποιήθηκε ακριβώς πάνω από το κεφάλι του . Ο άτυχος χασάπης τελικά δεν επέζησε για να το πει σε κανένα, όμως ήταν φανερό από την έκφραση του προσώπου του οτι είχε ανακαλύψει και είχε αντιληφθεί (για τα καλά), την ύπαρξη του νόμου τα τελευταία μιλισεκόντ της ζωής του.<br /><br />Αυτόπτες και αυτήκωες μάρτυρες ανέφεραν την χαρακτηριστική φράση που ξεστώμισε ως τελευταία λόγια ο χασάπης: "....<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Shit">Shit</a>...". Αναλυτές δουλεύουν αυτή τη στιγμή για να εξακριβώσουν τα αίτια θανάτου, καθώς και το που-στο-διάολο-βρέθηκε-το-αμόνι.<br /><br />Υ.Γ: Σημειώνουμε οτι στην ακριβή τοποθεσία που βρισκόταν το κρεοπωλείον βρίσκεται σήμερα μηχανουργείο, ενώ απέναντι ακριβώς βρίσκεται πρώτυπο κέντρο τηλεκινητικής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111581842204307097?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1115415306074803482005-05-07T00:20:00.000+03:002005-05-07T00:35:06.110+03:00το κουμπάκι του new post μου κλείνει πονηρά το μάτι, αλλά απόψε δεν έχω όρεξη για ναζάκια...<br />έτσι θα αρκεστείτε σε κάποιες σκέψεις που θα δούν σε λίγο το φως της δημοσιότητας έπειτα από συζήτηση με έναν γνωστό... Όποιος βαριέται να διαβάζει αερολογίες, ή να ακούει πράγματα γνωστά, του συνιστώ να μην συνεχίσει ;)<br /><br />Το θέμα είχε να κάνει σχετικά με τις ομάδες. Αλλά μην φανταστείτε τίποτε ομάδες ποδοσφαίρου ή μπάσκετ (αν και εκεί ισχύουν οι ίδιες αρχές). Συζητούσαμε περί ομάδων εργασίας και συνεργασίας. Το συμπέρασμα (αν βγάλαμε τέτοιο πράγμα) νομίζω πως ήταν οτι πρέπει να υπάρχουν 2 πράγματα για να δουλέψει μια ομάδα προς μια κατεύθυνση. Αποφεύγω να πω 'σωστά' γιατί το σωστά είναι υποκειμενικό.<br /><br />Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται λοιπόν είναι η όρεξη για δουλειά, η επιθυμία να δημιουργήσεις ή να συμβάλλεις στη δημιουργία. Αυτό είναι η μίζα της όλης υπόθεσης, ο σπινθήρας που πολλές φορές μπορεί να εξαπλωθεί, όπως η φλόγα σε εύφλεκτο αέριο, στην υπόλοιπη ομάδα εάν αυτή είναι 'εύφλεκτη'.<br /><br />Το δεύτερο αναγκαίο είναι η υπευθυνότητα. Γιατί θα πρέπει όταν αναλαμβάνεις κάτι να το κάνεις κιόλας, ώστε να μην πετάς στα σκουπίδια τους κόπους των άλλων και το βασικότερο, να μην κρεμάς αυτούς που σε εμπιστεύθηκαν.<br /><br />Καταλλήξαμε λοιπόν πως μια ομάδα με τα 2 αυτά στοιχεία θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα (τα δικά μας επιθυμητά).<br /><br />Τέλος έχω να παρατηρήσω και κάτι εντελώς άσχετο: τον τελευταίο καιρό με παίρνει ο ύπνος όλο και πιο συχνά την ώρα που γράφω νέο post. Είναι άραγε τόσο βαρετός που ούτε εγώ δεν με αντέχω? Τα σχόλια δικά σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111541530607480348?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1114444154848688682005-04-25T18:38:00.000+03:002005-04-25T18:49:14.850+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-size:180%;">Α</span><span style="font-size:130%;">Α</span>Α<span style="font-size:85%;">Α</span><span style="font-size:78%;">Ααααααχχχχ</span>...... επέστρεψα λοιπόν όπως καλά καταλάβατε, κι έχω να πώ αρκετά πράγματα. Επειδή όμως είναι πολλά αυτά που έχω να πω, μάλλον θα πρέπει να τα πω σιγά σιγά, καθώς θα μου έρχονται στο μυαλό μου...<br /><br />Καταρχάς να ξέρετε οτι στα Χανιά πήγα για το GA2005 του <a href="http://www.best.eu.org">BEST</a> (όλοι οι φοιτητές θα πρέπει να το τσεκάρετε). Έχω να πω οτι ήταν μια μοναδική εμπειρία, έστω κι αν πήγα μόλις για 2 μερούλες (έκατσα παραπάνω στα χανιά :)), και οτι σαφώς δεν μετάνιωσα το οτι τελικά κατέβηκα (δεν το συνηθίζω εξάλλου να μετανιώνω πράγματα). Τέλος πάντων, δεν θα σας κουράσω άλλο, θα πρέπει να σας αφήσω τώρα γιατί έχω αναλάβει 2 σλοβένους να τους δείξω τι θα πει ελληνική φιλοξενεία (αν και μάλλον το έμαθαν καλά τόσα χρόνια τώρα). Τα λέμε<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111444415484868868?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1114021529838452512005-04-20T21:21:00.000+03:002005-04-20T21:25:29.840+03:00Λοιπόν, όπως δηλώνει και ο τίτλος του πόστ, εγώ φεύγω για κρήτη. Όταν λέω φεύγω όμως, χρησιμοποιώ ενεστώτα, που σημαίνει οτι φεύγω τώρα :) το αποφάσισα το μεσημέρι και τώρα σε 1 ώρα φεύγωωωωω... για περισσότερες λεπτομέρειες, κάντε λιγουλάκι υπομονή μέχρι να γυρίσω (εκτός κι αν βρώ υπολογιστή εκεί :), απ΄όσο ξέρω έχει). Άντε ευχηθείτε μου καλό ταξίδι.... τα λέμε.<br /><br />Υ.Γ:α!αν θέλετε να σας φέρω κάτι, απλώς πείτε το...<br /><br />Υ.Γ2: ενδιάμεση στάση αθήνα και πειραιάς (από θεσσαλονίκη φεύγω)<br /><br />Υ.Γ3:με αυτά τα υστερόγραφα θ'αργήσω όπως πάμε...<br /><br />Υ.Γ4:φευγωωωωώωωω<br /><br />Υ.Γ5:έφυγα :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111402152983845251?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1113763580991439162005-04-17T21:21:00.000+03:002005-04-17T22:17:14.973+03:00Από κάποια ηλικία και μετά στη ζωή μου, σχετικά νωρίς θα έλεγα, άρχισα να υποφέρω συχνά πυκνά από πονοκεφάλους. Χωρίς αιτία και αφορμή σχεδόν κάθε φορά, μια ελαφρή μα συνεχή ενόχληση στο εσωτερικότερο κομμάτι του εαυτού μου, και πολύ εντονότερη όταν μετακινούσα το κεφάλι μου(συνήθως όταν υπόκειντο σε υψομετρική διαφορά, κοινώς όταν σηκωνόμουν ή καθόμουν).<br /><br />Απ'όσο έχουν ερευνήσει διάφοροι γιατροί το θέμα, δεν φαίνεται να έχω κάποιο πρόβλημα (ιγμορίτιδες, ψύξεις, αλεργείες και τέτοια). Έτσι κι εγώ, αφού δεν φαινόταν λύση στον ορίζοντα, αποφάσισα να μάθω να ζω με αυτό το πράγμα και κατα καιρούς να προσπαθώ να το αντιμετωπίζω.<br /><br />Σε αυτό το σημείο ήθελα να ενημερώσω αυτούς που δεν με γνωρίζουν ότι δεν είμαι και πολύ fan των ιατρικών λύσεων του στύλ: πάρε ένα depon αγόρι μου να ηρεμίσεις. Και όχι γιατί βαριέμαι να πάω μέχρι το φαρμακείο της γειτονιάς (κάθε σπίτι έχει ένα παυσίπονο, πόσο μάλλον το δικό μας που κάποιος θα μπορούσε να το ονομάσει φαρμακείο), αλλά γιατί δεν μου αρέσει να 'χαπακόνομαι' για οποιοδήποτε λόγο. Αυτό καλό θα ήταν να το συγκρατήσετε όλοι σας να προσπαθήσετε να το σεβαστείτε κάποιες φορές.<br /><br />Θεωρώ λοιπόν ανούσιο το να πάρω ένα χάπι και να νιώσω καλύτερα για 2-3-4 ώρες, και όταν με ξαναπιάσει σε 1 βδομάδα να κάνω το ίδιο. Αυτό δεν είναι λύση του προβλήματος, αλλά αποφυγή του και μάλιστα αφελή. Διότι ο τρόπος λειτουργείας των παυσιπόνων είναι ο εξής (ας με διορθώσει κάποιος αν κάνω λάθος): 'σβήνουν' το κέντρο λήψεως πόνων του εγκεφάλου. Δηλαδή δεν σταματάει ο πόνος, απλώς σταματάς να τον νιώθεις. Είναι σαν να σου καίνε το πόδι, κι εσύ επειδή δεν το βλέπεις να καίγεται να νομίζεις οτι είσαι καλά...<br /><br /><a href="http://www.medlook.net.cy/article.asp?item_id=1220">http://www.medlook.net.cy/article.asp?item_id=1220</a><br /><br />και<br /><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Analgesic">http://en.wikipedia.org/wiki/Analgesic</a><br /><br />Επιπλέον αν θέλεις να πάρεις χάπι για να νιώσεις καλύτερα όταν σου πονάει το κεφάλι, γιατί να μην πάρεις το χάπι για να νιώσεις καλύτερα ακόμα και αν δεν έχεις κανένα πρόβλημα?<br /><br />Σκεφτόμενος τέτοια ήδη μου έχει περάσει κάπως ο πόνος. Ελπίζω μονάχα να μην ξαναρχίσει αύριο, καθώς δευτέρα ως πρώτη μέρα της εβδομάδος, συχνά με πιάνει. Καληνύχτα σας και να θυμάστε να μην με πιέζετε πολύ σε τέτοια θέματα. Έχω κατασταλάξει σε κάποιες απόψεις τις οποίες δεν σκοπεύω να αλλάξω... χάνετε τον καιρό σας :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111376358099143916?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1112300680854224782005-03-31T23:19:00.000+03:002005-03-31T23:24:40.856+03:00απολογηθώ ίσως για την αδράνεια που έχω πέσει. Δεν έχω τίποτε απολύτως να γράψω σε αυτό εδώ το (we)blog... ελπίζω να μην νιώθετε μοναξιά εκεί πέρα και να κάνετε λιγάκι υπομονή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111230068085422478?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1111831078476432192005-03-26T11:54:00.000+02:002005-03-26T11:57:58.476+02:00"Υπάρχει μια θεωρεία που λέει πως αν ποτέ κανείς ανακαλύψει για ποιόν σκοπό υπάρχει ακριβώς το Σύμπαν και τι εξυπηρετεί, θα εξαφανιστεί αμέσως και θα αντικατασταθεί από κάτι ακόμα πιο παράξενο και ανεξήγητο...<br /><br /><br />Υπάρχει μια άλλη θεωρεία που λέει πως αυτό έχει ήδη συμβεί".<br /><br /><span style="font-size:85%;">Από το βιβλίο του Douglas Adams "Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτο-Στοπ"<br /><br /></span> <div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">9</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111183107847643219?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1111706056478953422005-03-25T01:11:00.000+02:002005-03-25T01:14:16.480+02:00Στην προκειμένη περίπτωση: Όταν έχω ιδέες, δεν έχω υπολογιστή...<br /><br />Κάντε λιγάκι υπομονή ακόμα και θα δείτε καινούριες ιδέες μου... για την ώρα νυστάζω ασύλυπτα. Καληνύχτα λοιπόν<br /><br /><div style="text-align: right;">5<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111170605647895342?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1110638873019341372005-03-12T16:45:00.000+02:002005-03-12T16:47:53.020+02:00<div style="text-align: left;">Τυχαία εντελώς το βρήκα...<br /></div><br /><a href="http://www.orion.gr/index.php?subaction=showfull&id=1081039621&amp;archive=&start_from=&amp;ucat=&">Θεσσαλονίκη</a><br /><br />Για εσάς που ψάχνετε κάτι για να αγαπήσετε, ορίστε μερικές ιδέες...<br /><br /><div style="text-align: right;">1</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111063887301934137?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1110491390011414632005-03-10T23:35:00.000+02:002005-03-11T09:30:35.603+02:00Σήμερα μόλις θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω στο προηγούμενο post μου, χάρη στην έμπνευση της... Θείας (Θεία έμπνευση).<br /><br />Ενώ συζητούσαμε λοιπόν, έφτασε το θέμα στην συμπεριφορά των ατόμων και πιο συγκεκριμένα στον εγωισμό (και ακόμα πιο συγκεκριμένα στον δικό μου εγωισμό).<br /><br />Πολλές φορές έχει υποθεί οτι είμαι πολύ λίγο εγωιστής από κάποια άτομα. Ένα έχω να πω σε αυτά τα άτομα: Είμαι εγωιστής μέχρι εκεί που δεν πάει. Προσωπικά πιστεύω το εξής: Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Οι κάτωχοι μικρών ποσοτήτων εγωισμού, και οι πλούσιοι σε εγωισμό. Οι πρώτοι είναι γνωστοί ώς εγωιστές, ενώ οι δεύτεροι ως μη εγωιστές (ελπίζω να μην σας μπερδεύω)<br /><code><code><br /></code></code><code><img src="http://www.archive.gr/images/articles/prwtewma/dna.jpg"></code><br /><br />Αυτό που θέλω να πω είναι ότι άτομα υψηλών επιπέδων εγωισμού, διατηρούν μια μη εγωιστική συμπεριφορά μόνο και μόνο από εγωισμό! Αυτό έχει ως συνέπεια την μη αναγνώρισή τους από το ευρή κοινό. Φυσικά όλη αυτή η θεωρεία δεν έχει καμία οφέλημη αξία, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει πως πολλές φορές από εγωισμό δεν δέχομαι να μην ζητήσω συγνώμη, να φερθώ ψυχρά, να μην παραδεχτώ τα ορθογραφικά μου λάθη, να φοβηθώ οτιδήποτε...<br /><br />Όλα αυτά ανήκουν στην σφαίρα της δικής μου φαντασίας που προσπαθώ να σας μεταδώσω... τα σχόλια δικά σας.<br /><br />Υ.Γ: "Το εγωιστικό Γονίδιο" είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Richard Dawkins.<br /><br />Υ.Γ2: Γατούλα μου, ελπίζω να σου έλυσα την απορία σου "Γιατί δεν φέρθηκες εγωιστικά τότε?"<br /><br /></code></code></code><div style="text-align: right;">4<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-111049139001141463?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1109800116468562872005-03-02T23:28:00.000+02:002005-03-03T00:08:33.670+02:00κάτι ήθελα να γράψω όλη μέρα, αλλά τώρα δυστυχώς (για εσάς) το ξέχασα...<br />Δεν πειράζει, θα αφεθώ ελεύθερος.<br /><br />Διάβαζα σήμερα ένα από τα webcomic που διαβάζω καθημερινά και μπήκα σε σκέψεις. Η ιστορία του συγκεκριμένου είναι για ένα μικρό κορίτσι (Katie) ,που έχει για φανταστικό φίλο ένα πρόβατο, και τη μητέρα της, που έχει επίσης το ίδιο πρόβατο για φανταστικό φίλο.<br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Count_Your_Sheep">http://en.wikipedia.org/wiki/Count_Your_Sheep</a><br /><br />Διαπίστωσα σήμερα λοιπόν οτι το συγκεκριμένο webcomic μου αρέσει πολύ και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.<br /><a href="http://www.countyoursheep.com/">http://www.countyoursheep.com/</a><br /><br />Η ιδέα του webcomic είναι παρόμοια με αυτή του blog. Πολλά webcomics μάλιστα συνοδεύονται και από τυπικά blogs, τα οποία κανονικά ονομάζονται weblogs. Η διαφορά έγκυται στον τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας, είναι όμως και τα 2 μορφές εξάπλωσης των απόψεων και των συναισθημάτων. Πολλά webcomic είναι πολύ διάσημα, όπως γίνεται και με διάφορα blogs...<br /><br />Είστε τυχεροί που απόψε δεν έχω όρεξη, αλλιώς θα έδειχνα στον κόσμο τη φριχτή σχεδιαστική μου ικανότητα :)<br />καληνύχτα<br /><br /><div style="text-align: right;">1<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110980011646856287?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1109548456665369712005-02-28T01:38:00.000+02:002005-02-28T01:58:15.756+02:00Γράφω χωρίς έμπνευση, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Μεταμεσονύκτια σύσκεψη δικτύου για τα περίεργα τεκτενόμενα ενός, και διαπλοκή σε δυαδική μορφή.<br /><br />Όλα αυτά μετά από μία συζήτηση που τα είχε όλα: δάκρυα, χαρά, πάθος, αγωνία, θυμός όλα απλά συναισθήματα τα οποία συνδιαζόμενα, δίνουν άλλα απλά συναισθήματα. Η ζωή μας αλλάζει. Έχει ήδη αλλάξει. Ίσως φοβόμαστε αυτό που μας περιμένει, ίσως μερικές φορές αγανακτούμε από την προσμονή γι'αυτό που μας περιμένει (όλοι θέλαμε μικροί να μεγαλώσουμε), ίσως απλώς δεν δίνουμε δεκάρα.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">...is when I search for the light</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> Pick up my pen and start to write</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> I struggle, fight dark forces</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> In the clear moon light</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> Without fear...</span><br /><br />Προσπαθούμε να αποφύγουμε το αναπόφευχτο, αλλά αν δεν προσπαθήσουμε γινόμαστε ένα με αυτό, παρασύροντας αυτούς που προσπαθουν. Τα μαθηματικά άλλες φορές με βοήθησαν να αναλύσω τέτοιου είδους καταστάσεις τις περισσότερες φορές μου έδωσαν να καταλάβω οτι όλα είναι ένας φαύλος κύκλος, και ένας κύκλος μοιάζει ο ίδιος απ'όποια γωνία και αν τον δεις. Μην ζητάτε την αλήθεια στα μαθηματικά... δεν θα την μοιραστούν με κανένα, όσο και αν μας δελεάζουν με αυτήν την ανήθικη πρόταση.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Η απάντηση στο μεγάλο ερώτημα για την Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα είναι 42. Ξεχάσανε όμως την ερώτηση...</span><br /><br />Υ.Γ:Η θεωρία λέει οτι ποτέ κανείς δεν θα μάθει και την ερώτηση και την απάντηση.<br /><div style="text-align: right;"><br />3<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110954845666536971?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1108590422486738482005-02-16T23:41:00.000+02:002005-02-16T23:49:03.783+02:00μου τη δίνουν, κάνω τα πιο τρελά μου όνειρα...<br /><br />Κάθε κόμπος για καλό, όπως λέει και το ρητό.<br /><br />Πρέπει να σκεφτώ την επόμενη κίνησή μου, ώστε να βελτιώσω τα πράγματα... Αλλά είναι κάπως δύσκολο όταν μπλέκεις με γονείς ρε γαμώτο. Ειδικά όταν είναι στη φάση γήρανσης.<br /><br />...Ευτυχώς αύριο τελειώνω. Καληνύχτα απ'τον μοναχικό οδοιπόρο (wayfarer)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110859042248673848?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1107523416142895472005-02-04T15:10:00.000+02:002005-02-04T15:23:36.143+02:00Ή αλλιώς μαθηματικά ΙΙΙ ή αλλιώς το μάθημα που έδινα σήμερα (και μάλλον δεν το πέρασα). Δυστυχώς για εμένα αλλά όπως πολύ σωστά είπε ένας γνωστός ο σεπτέμβριος είναι ένας μεγάλος μήνας. <br /> <br />Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντοτε θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό. Και δεν ξέρω γιατί αλλά πάντοτε δικαιωνόμουν. Και πολύ συχνά σε περιόδους εξετάσεων ή στιγμές που πραγματικά το χρειαζόμουν. Ελπίζω να δικαιωθώ και αυτή τη φορά που επέλεξα να μην διαβάσω τη μισή ύλη λόγο έλλειψης χρόνου. Γιατί καθώς σηκώθηκα να παραδώσω το γραπτό η αγαπητή μου καθηγήτρια προσφέρθηκε να το πάρει αυτή (κάτι ήξερα ο άτιμος) και δεν κρατήθηκε να κοιτάξει στο γραπτό μου. <br /> <br />Ειλικρινά πιστεύω πως αξίζω να περάσω γιατί τα ξέρω. Απλώς ήμουν κουρασμένος. Δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, φτάνει να είμαι πρώτος. Δεν με νοιάζει αν κάποια στιγμή αργότερα θα κινδυνεύουν ζωές από τις διαφορικές εξισώσεις που λύνω. Δεν με νοιάζει φτάνει να περάσω. Είμαι Ελληνάρας και αυτό είναι το μανιφέστο μου! Να πάτε στο διάολο όλοι (a la λεβέντης) <br /> <br />Υ.Γ: Για όσους απορείτε αν τα ορθογραφικά τα κάνω επίτηδες, σας λύνω την απορία και σας λέω όχι. Δεν με νοιάζει που δεν διάβαζα μικρός, φτάνει που μπήκα στο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. <br /> <br />Υ.Γ.No2: φυσικά και αστειεύομαι για όλα... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110752341614289547?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1107371588468027112005-02-02T21:06:00.000+02:002005-02-02T21:19:34.086+02:00Επιτέλους βρε παιδιά και λίγο χιόνι στην πόλη μας... Τι πράγμα ήταν αυτό πια, χιόνια ακούγαμε και χιόνια δεν βλέπαμε. Όχι οτι φέτος μου έλλειψαν τα χιόνια, το αντίθετο θα έλεγα, αλλά είναι αλλιώς όταν χιονίζει στο σπίτι σου... <br /> <br />Βγήκα λοιπόν σήμερα το απόγευμα να καθαρίσουμε το χιονισμένο πλέον nissan με τον αδερφό μου, και αμέσως έσπευσα να γράψω 'ΧΑΡΟΣ' στην οροφή (καθώς ο οδηγός θα ήταν ο αδερφός μου). Το κρύο που κυρίευσε τα χέρια μου μου έφερε μνήμες από βόρια, εκεί που έναν μήνα πριν μάθαινα οτι για να μην κρυώνεις πρέπει να έχεις τα χέρια στις τσέπες και να μην ακουμπάς το χιόνι... <br /> <br />Η κατάσταση σηκώνει τζάκι(θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο που ζω σε διαμέρισμα με τζάκι). Όπως λέει και ο πατέρας μου πάντα: Εγώ είμαι από τζάκι! Οπώτε πάω να ζεστάνω τα κοκαλάκια του χεριού μου, πριν σπάσουν απ'τη δακτυλογράφηση. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110737158846802711?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1107207120570052702005-01-31T23:30:00.000+02:002005-02-01T00:14:02.016+02:00...a man who looked like me. <br /> <br />Πάει και ο Ιανουάριος... κουράγιο σε ότι φάση και αν βρίσκεσαι <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110720712057005270?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1106605512014819522005-01-24T23:57:00.000+02:002005-01-25T00:25:12.013+02:00Είναι γνωστό ότι το περπάτημα κάνει γενικά καλό στην υγεία, στην καρδιά και στην διατήρηση της φόρμας. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με μία εκτενή βόλτα με παρέα, όσον αφορά την ψυχική γαλήνη. Γιατί επιπλέον μοιράζεσαι τις σκέψεις σου άμεσα με κάποιον που μπορεί να σε βοηθήσει να νιώσεις καλύτερα, ή ακόμα να λύσεις το πρόβλημά σου. Το θέμα αυτού του 'κειμένου' είναι να βοηθήσει εσάς να το κάνετε σωστά μέσα από την προσωπική εμπειρία μου. <br /> <br />1ον. Διαλέξτε τα κατάλληλα παπούτσια: αθλητικά παπούτσια προτείνονται για μακρινές βόλτες. Γόβα στιλλέτο σε καμία περίπτωση. <br /> <br />2ον. Διαλέξτε παρέα. Ο αριθμός μπορεί να είναι οποιοσδήποτε μεγαλύτερος ή ίσος του ένα. Ποτέ μην κάνετε βόλτα μόνος σας (ειδικά την νύχτα, μπορεί να αποβεί μοιραίο για την υγεία σας). <br /> <br />3ον. Διαλέξτε προορισμό. Συνήθως αόριστοι προορισμοί κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οι συγκεκριμένοι είναι πιο εύκολο να επιλεγθούν, φέρνουν όμως μια αμηχανία όταν φτάσετε εκεί σχετικά με το τι να κάνετε μετά. Οι αποστάσεις μπορούν να ποικίλουν ανάλογα το θέμα και την σημαντικότητα της συζήτησης. <br /> <br />4ον. Φροντήστε για προμήθειες. Τους χειμερινούς μήνες προτείνονται σταφίδες, αλκοολούχα ποτά(με ρέγουλα) ή ακόμα και ζεστά ροφήματα εάν το επιτρέπει η ώρα. Τους καλοκαιρινούς μήνες προτείνεται ανεπιφύλακτα το 'σπόρι' ή 'πασατέμπο'. <br /> <br />5ον. Φροντήστε να ξεχάσετε το ρολόι στο σπίτι, ή τουλάχιστον φροντήστε να μην σας ενδιαφέρει ο χρόνος (όπως και ο χώρος). Εαν έχετε περιορισμό χρόνου καλύτερα καθήστε σπίτι σας. <br /> <br />6ον. Μην διστάσετε ποτέ να προτείνετε μια τέτοιου είδους βόλτα στα αγαπημένα πρόσωπά σας, οποιαδήποτε ώρα και μέρα. Είναι πολύ πιθανόν να διστάζουν και αυτοί να σας προτείνουν το ίδιο. <br /> <br />7ον. Να είστε προετοιμασμένοι για οτιδήποτε. <br /> <br />Εαν ακολουθηθούν τα παραπάνω, η επιτυχία είναι σίγουρη. Καλή εξάσκηση παιδιά και για ότι απορία υπάρχει πατήστε το κουμπί εδώ πιο κάτω που λέει "Comments" <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110660551201481952?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1106328814962968162005-01-21T19:20:00.000+02:002005-01-21T19:33:34.963+02:00...βασίζονται πάνω μου, με βοηθούν να τους δικαιώσω. Όταν οι άνθρωποι περιμένουν απλώς πολλά από εμένα, μου προκαλούν σκέψη και αγωνία... Όταν οι άνθρωποι με αφήνουν στην ησυχία μου, με κάνουν να νιώθω άνετα. Όταν οι άνθρωποι με βοηθούν, μου δίνουν το δικαίωμα να τους αγαπήσω. Όταν οι άνθρωποι με πιέζουν, μου δίνουν το δικαίωμα να τους αποδείξω πόσο λάθος κάνουν...<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110632881496296816?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1106247692932673232005-01-20T20:38:00.000+02:002005-01-20T21:48:44.110+02:00-Έλα ρε συ... κοιμάσαι? <br />-Όχι, τι θέλεις? <br />-Να περάσω, να σε πάρω, να κάνουμε μια βόλτα? <br />-Που ρε συ? <br />-Πάμε όπου θέλεις... πάμε και στο διάολο αν θέλεις... <br />-Οκ, πέρνα.......... <br /> <br />η απόσταση δεν μετρούσε. Όσο πιο μακρυά τόσο το καλύτερο υποθέτω. Σ'ένα βιβλίο διάβασα οτι σε στιγμές μεγάλης αγωνίας, όταν κάποιος είναι μακρυά από το σπίτι του, ακτινοβολεί... όσο πιο μακρυά τόσο πιο πολύ. <br /> <br />η ταχύτητα μεγάλη... 170...180...182...μπά δεν πάει παραπάνω, θέλει κατηφόρα.... με τετάρτη ίσως επιταχύνει λίγο... 180... πέμτη και 190...196....204....αυτό είναι! η ταχύτητα σε κάνει να ξεσπάς, ειδικά όταν οδηγάς εσύ... <br /> <br />η μουσική δυνατή. Στην αρχή έπαιζε το "What a wonderful world" του Louis Armstrong. "Μου θυμίζει τόσα πολλά αυτό το τραγούδι, κυρίως εκείνη και με πληγώνει, κι όμως με ηρεμεί τόσο πολύ..." μετά έπαιξε nacho και καταλλήξαμε να τρέχουμε με Prodigyιες και Climbatize... <br /> <br />η νύχτα ήταν σχετικά ζεστή και πολύ σκοτεινή. Η δρόμος έσχιζε το σκοτάδι και που και που έβλεπες και 2 φώτα στο βάθος που πλησίαζαν απειλητικά προς το μέρος σου. Η ευχή ήταν μια: "κάνε να είναι στα καλά του...". Τελικά το σινιάλο με τα φώτα και η απάντηση για καληνύχτα σε καθησύχαζε. <br /> <br />ο φίλος μας, μας περίμενε στον προορισμό μας. Υπομονετικός, είχε τον Άγγελο για παρέα. Ποτέ του δεν μιλάει και δεν παραπονιέται ο Άγγελος. Και δεν ζητάει και πολλά. Καμιά φορά μονάχα το μόνο που σου ζητάει για την παρέα του είναι λίγη αγάπη και παιχνίδια... <br /> <br />τελικά φτάσαμε... η μακαρονάδα με σάλστα, τα γιουβαρλάκια και το κοτόπουλο ήταν υπέροχα, συντοφιά πάντα και με τον φίλο μας τον Steeve. Τα καφεδάκια ήταν ότι πρέπει μετά το φαγητό... αν και δεν κατάφερε να μας πει το φλυτζάνι ο φίλος μας, η προσπάθεια ήταν αξιόλογη... <br /> <br />η ώρα ήταν αργά και το κρεβάτι ανυσηχούσε... "παιδία δεν έχει βενζινάδικο, εκτός αν περιμένετε μέχρι τις 5... στην καβάλα είστε, δεν το ξέρετε?" <br /> <br />Ο γυρισμός ήταν πιο ευχάριστος. <br />μετά σχεδόν ξημέρωσε... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110624769293267323?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1105919574206230172005-01-17T01:45:00.000+02:002005-01-17T01:52:54.206+02:00Γνωρίζω αυτήν την κοπέλα πολλά χρόνια. Κι όμως, την έχω δει λίγες φορές. Την αισθάνομαι όμως πραγματικά φίλη μου όταν μιλάω μαζί της μέσω internet... Δεν είναι περίεργο? <br /> <br />Δεν ξέρω αν είναι περίεργο, είναι όμως υπέροχο. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110591957420623017?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1105866561517000652005-01-16T10:54:00.000+02:002005-01-16T11:21:56.603+02:00Πρόσφατα, εχθές μάλιστα, αποφάσισα να πάρω ένα ρίσκο. Ως μη γνωστόν μου αρέσει η φωτογραφία και που και που κάνω εμφανήσεις ασπρόμαυρων φίλμ για hobby. Αποφάσισα λοιπόν εχθές να κάνω μία εμφάνηση ενώς σχετικά πολύτιμου φίλμ μαζί με την κοπέλα μου. <br />Πριν από περίπου μία εβδομάδα γύρισα από την χώρα του χιονιού, της βότκας και του Λένιν, την μητέρα ρωσία(όχι οτι έχω ρίζες εκεί, απλώς μου αρέσει η έκφραση). Εκεί πλην των υπολοίπων που έκανα, κράτησα και πολλές αναμνήσεις αποτυπωμένες σε φίλμ των 35mm. <br />Τα υπόλοιπα είναι μια άλλη συζήτηση. <br /> <br />Η εμφάνηση ήταν σχεδόν, αλλά όχι εντελώς (όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Douglas), τελείως αποτυχημένη. Γιατί ναι μεν καταλαβαίνεις το θέμα της φωτογραφίας, βλέπεις όμως και τα γνωστά 'πνεύματα' που παρεμβάλλουν στις ζωές μας και τα βλέπουμε μονάχα μερικές φορές στις αποτυχημένες φωτογραφίες μας για να μας θυμίζουν την ματαιοδοξία μας: να θέλουμε φωτογραφίες. <br /> <br />Οι φωτογραφίες είναι αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε δηλαδή το παρελθόν μας και όχι το παρόν μας. Είμαστε όπως είμαστε στις αναμνήσεις των άλλων και όχι όπως θα θέλαμε να είμαστε. <br /> <br />Προσωπικά δεν με πείραξε που έχασα κάτα κάποιο τρόπο τις φωτογραφίες μου(τις αναμνήσεις μου). Προσπαθώ να ζω για το παρόν χωρίς να με πολυενδιαφέρει το παρελθόν, πόσο μάλλον το μέλλον... Φυσικά η ζωή δεν είναι τόσο απλή και η όλη ύπαρξη του ανθρώπου είναι σχεδόν, αλλά όχι εντελώς, γεμάτη αντιφάσεις. <br /> <br />Θα το καταλάβετε ίσως αυτό αν αναρωτηθείτε γιατί γράφω αυτά τα πράγματα... εγώ δεν το καταλαβαίνω <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110586656151700065?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10186954.post-1105862101556115882005-01-16T09:48:00.000+02:002005-01-16T09:59:13.593+02:00Τι είναι ο άνθρωπος? Γιατί να ζούμε και να πεθαίνουμε? <br />Όλα αυτά στα μονοπάτια του ανεξήγητου με τον Κώστα Χαρδαβέλα στο χαζοκούτι... <br /> <br />Εδώ θα μιλάΩ για προσωπικές εμπειρίες, βιώματα και συμπεράσματα.... εσείς το μόνο που μπορείτε να κάνετε, είναι να σχολιάζετε, και αν δεν σας κόβω να μεταφέρετε κι εσείς τις απόψεις σας. <br /> <br />Καλημέρα...(δεν σας δίνω λογαριασμό για τα ορθογραφικά μου λάθη) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10186954-110586210155611588?l=questionating.blogspot.com' alt='' /></div>nakanohttp://www.blogger.com/profile/16922921546050942220noreply@blogger.com1