Sour Times...

Είμαι επιτέλους πίσω, μετά από μεγάλη απουσία στο χώρο της μπλογκόσφαιρας... Δεν ξέρω όμως αν θα σας κάνω παρέα για πολύ καιρό ακόμα

Κάποια στιγμή που λέτε, απλώς έχασα το ενδιαφέρον μου να μιλάω για ασυναρτησίες και ανούσια πράγματα που έγγραφα κατα καιρούς σε αυτό το ταλαίπωρο μπλόγκ που με ανέχτηκε τόσο καιρό. Ήταν και η έλλειψη χρόνο με την εξεταστική και με τη δουλειά μετά και το γλυκό ήρθε και έδεσε... Γενικά πολύ λίγος χρόνος για να ασχοληθώ γενικά με μπλόγκς. Αφού να φανταστείτε δεν είχα χρόνο καν να διαβάζω εσάς τους πολυαγαπημένους μου συμπλόγκερς... Λυπάμαι που το λέω αυτό αλλά είναι η πικρή αλήθεια..... :(

Γενικά είμαι σε μια φάση αλλαγής στη ζωή μου... Η οποία αλλαγή μου αρέσει πάρα πολύ όμως. Μπορώ και εκφράζομαι πιο εύκολα και έτσι μπορώ να λέω αυτά που θέλω σε αυτούς που είναι κοντά μου. Έτσι δεν νιώθω την ανάγκη να τα γράψω στο βουβό μου, τις περισσότερες φορές, μπλόγκ.

Σήμερα κατάφερα να βρώ λιγάκι χρόνο για να σας πω αυτά σε όσους απλά σας ενδιαφέρει, απλώς να ξέρετε οτι είμαι πολύ καλά και ελπίζω ο τίτλος να μην σας προδιάθεσε αρνητικά... απλώς ήταν ο τίτλος του τραγουδιού που άκουγα όταν άρχισα να γράφω.

Δεν σας λέω αντίο, ίσως κάποια στιγμή θελήσω να μιλήσω. Ελπίζω τότε να είμαι κοντά σε κάποιον που θα με καταλάβει ή κοντά σε ένα ΨΙ για να έρθω στον δικό μου κόσμο ξανά... Σας εύχομαι ένα καλό καλοκαίρι και να πορεύσετε στη ζωή σας ήρεμα και αρμονικά... μέχρι να τα ξαναπούμε


ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Άλλαξέ το επιτέλους!

Έτσι για αλλαγή και να δείξω οτι ζώ...

Take the long way home

Η σε ελληνική μετάφραση:

-Σαν βγείς στον πηγεμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος

Είναι ο τίτλος ενός καταπληκτικού κομματιού των Faithless, πολυαγαπημένου μου σχήματος, τους οποίους είχα την ευτυχία να δω από κοντά εχθές το βράδυ.
Εχθές λοιπόν διαπίστωσα πόσο απαίσιο κοινό έχει η πόλη της Θεσσαλονίκης σε διάφορες εκδηλώσεις και συναυλίες, ακόμα και όταν πρόκειτε για μεγάλα ονόματα. Και αυτό γιατί εχθές ήταν πραγματικά η πρώτη φορά που δεν ντράπηκα που ήμουν 'κοινό Θεσσαλονίκης'. Ήταν το καλύτερο κοινό που είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω.

Και τα λέω όλα αυτά γιατί λίγες ώρες πριν τη συναυλία αναρωτιώμουν πως και έρχονται κάθε χρόνο αυτοί οι ρημαδιασμένοι οι Faithless... δεν απελπίστηκαν ακόμα?

Λοιπόν, αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια για την υπέροχη μουσική και σκηνική παρουσία (ειδικά ο Maxi Jazz τα έδωσε όλα εχθές). Αν και οι φωνές του κοινού 'We want more' τελικά δεν εισακούστηκαν για δεύτερη φορά, τους συγχωρώ. Μονάχα 1,5 ώρα κράτησε η όλη 'φάση' ενώ άργησαν μια ολόκληρη ώρα να εμφανιστούν...

Φίλοι αθηναίοι, όσοι το σκέφτεστε, σταματήστε. Να πάτε, το αξίζουν... σήμερα είναι κάτω. Και είναι 7

I got it sleepin' rough on the streets in the rain
I got it learning to share my people's pain
I got it makin' flowers, growin' hearts of stone
I got it 'cause I always took the long way home
I got it sleepin' rough on the streets in the rain
I got it learning to share my people's pain
I got it makin' flowers, growin' hearts of stone

I choose the long way...

εμπνεύσεις και γεγονότα...

Καθώς έκανα την καθημερινή μου βόλτα στα blogs των αγαπημένων φίλων μου, παρατήρησα μια μείωση των νέων posts σήμερα. Το παρατηρώ γενικά κάθε σαββατοκύριακο...

Μάλλον απλώς μαζεύουμε τις εμπειρίες μας από αυτά που γίνονται τα σαββατοκύριακα και τα κάνουμε ιστορίες στα μάτια των αλλονών...

Γι' αυτό δεν έχω συχνά τίποτε να πω, επειδή τα σαββατοκύριακά μου είναι ώρες περισυλλογής, χαλάρωσης, κοινώς ώρες που δεν κάνω και τίποτε το σπουδαίο.

Τα λέμε από δευτέρα παίδες :) happy weekend

Προφιτερόλ...

Τις τελευταίες μέρες είμαι πολύ κουρασμένος για να γράψω οτιδήποτε... σήμερα, ενώ τρώω ένα μικρό προφιτερόλ γράφω αυτές τις γραμμές σκεφτόμενος οτι τελευταία κουράζομαι πολύ με τη σχολή και τις υπόλοιπες ασχολείες μου.
Το επιζητώ, θέλω να γυρίζω σπίτι και να είμαι κομμάτια από μια γεμάτη μέρα. Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι πολύ γιατί μου αρέσει να ζω και να περνάω πολλές ώρες κάνοντας πράγματα που μου αρέσουν. Δεν μου αρέσει να πολυκάθομαι στον υπολογιστή γιατί χάνω πολλές φορές χρόνο ψάχνοντας αδιάφορα πράγματα τα οποία δεν με πολυενδιαφέρουν.
Και σκέφτομαι (ναι το κάνω και αυτό που και πού): αξίζει? Αξίζει να επιστρέφω σπίτι κομμάτια?

Το χιλιοπροτιμώ ξέρεις, απ'το να θέλω να κάνω την 'βάρδιά' μου και σαν αγγαρία να βιάζομαι πότε θα κάνει διάλλειμα, να προσπαθώ να κλέψω χρόνο για να λιώσω. Μου δίνει νόημα στη ζωή το νούμερο μηδέν. Μηδέν χρόνος χωρίς να ξέρω τι να κάνω, μηδέν λούφα, μηδέν ανορεξία... Ίσως όμως και το μηδέν να είναι υπερβολικό. Μου αρέσει παρ' όλ' αυτά...

Και όλ' αυτά παράλληλα με την συζήτηση για το θείο Θεό. Αν είναι αυτουνού τελικά επιλογή οι επιλογές στις ζωές μας... εγώ πάντως επέμενα οτι δεν είναι... δεν τον νοιάζει (νομίζω)... δεν με νοιάζει αν τον νοιάζει (σίγουρα). Σας καληνυχτίζω

Τι χρειάζεται ένας φαντάρος σήμερα

Ο αδερφός μου έχει 1,5 εβδομάδα που έφυγε να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα. Υπηρετεί Αυλώνα και αύριο θα πάμε επίσκεψη να τον δούμε με τους γονείς. Είναι μακρύ ταξίδι γι' αυτό θα του πάμε πράγματα γιατί δεν είναι εύκολο να ξαναπάμε. Αυτή είναι λοιπόν η λίστα που ετοίμασα από πράγματα που μου ζήτησε:

Βερνίκι για παπούτσια (λογικά για τις αρβύλες)
Φακελάκια Καφέ (για ώρες emergency)
Πολλά 50λεπτα (έχει ηλεκτρονικά κτλ)
Mp3 player με cd γραμμένα (αυτό έλειπε, να τα θέλει άδεια)
Hackers και Mona Lisa Overdrive (2 από τα αγαπημένα του βιβλία)
Γραμμική και Αναλυτική Γεωμετρία (2 από τα μη αγαπημένα του βιβλία :))
Συραπτικό με συνδετιράκια (μην ρωτάτε)
Συνδετήρες (???)
και τέλος Κολλητική Ταινία Χοντρή (δεν ξέρω ποιόν θέλει να βασανίσει).

Φεύγω τώρα γιατί πρέπει μέχρι αύριο στις 6 το πρωί να τα έχω έτοιμα... Αν έχετε τίποτε να προτίνετε, μη διστάσετε.

Ο Δρόμος του... nakano

And here's to you Mrs. Robinson,
Jesus loves you more than you will know...

Εχθές το πρωί, μετά το μάθημα και τις ατελείωτες συζητήσεις με έναν καθηγητή μου, αποφάσισα να πάω να ψάξω στην αγορά για 2-3 πράγματα που ήθελα για την αγαπημένη μου, κοινώς να κάνω ψώνια. Δεν είμαι τύπος που του αρέσει να είναι τυλιγμένος με την τελευταία λέξη της μόδας, γι' αυτό και δεν μου άρεσε ποτέ να ψάχνω με τις ώρες ρούχα σε μαγαζιά κτλ. Όμως για πράγματα που πραγματικά μου αρέσουν, μπορεί και να γυρίσω εφτά φορές όλη την αγορά μέχρι να αποφασίσω...

Εθχές λοιπόν, μετά την επίσκεψή μου στο Δρόμο του Τσαγιού και αφού έφυγα με 2 γεμάτες σακούλες, διαπίστωσα πως ο καλύτερος τρόπος για να γυρίσεις την πόλη είναι με μια σακούλα ψώνια στο χέρι και ανέμελο περπάτημα κοιτώντας βιτρίνες και προσπαθώντας να αποφασίσεις τι θέλεις τελικά να αγοράσεις.



Είδα κόσμο με σακούλες από ψώνια με απαραίτητο αξεσουάρ ένα ζευγάρι γυαλιών ηλίου (τα δικά μου κάνουν ακόμα διακοπές στην κρήτη). Άνθρωποι που εμπιστεύονται το γούστο τους, ή που φέρνουν έναν ακόμα το πολύ μαζί για ερωτήσεις του στύλ: Τι νομίζεις?. Κόσμος που προτιμάει μικρά μαγαζάκια σε παράδρομους ή πεζόδρομους, γιατί έχει πιο πολύ σκιά και ησυχία. Δυστυχώς η βόλτα μου τελείωσε νωρίς, όταν με πήρε η μάνα μου και με ενημέρωσε οτι κλειδώθηκε έξω από το σπίτι...

Να πάρει και πάνω που άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα. Τελευταία φορά που μπόρεσα να κάνω shoping therapy ήταν πίσω στο 2003 στην πανέμορφη κύπρο. Ελπίζω να μην χρειαστεί να περιμένω άλλα 2 χρόνια...